„NIJE BILO POZADINSKE MUZIKE”: DOM I PRILAGOĐAVANJE U AUTOBIOGRAFSKOJ ISPOVIJESTI NAĐE TEŠIĆ UMRIJETI U ČIKAGU - Бијелић Tatjana (Наслеђе, 2015)
Iako su napisani u dijaspori i na stranom jeziku kao sredstvu samoprevođenja i interpretacije mnogostrukih veza unutar transnacionalnih okvira migracije i dijaspore, savremenim narativima autorki koje potiču iz bivše Jugoslavije, a žive i objavljuju svoja djela u Sjedinjenim Državama, nije posvećeno mnogo pažnje u kritičkim i naučnim krugovima. U namjeri da se ukaže na razvoj jednog novog polja istraživanja na temu emigracijske (autobiografske) književnosti koja artikuliše istočnoevropske i postjugoslovenske ženske glasove u dijaspori, ovaj rad fokusira se na Umrijeti u Čikagu, autobiografsku ispovijest Nađe Tešić, srpsko-američke autorke čija djela sadrže mnoštvo smjernica koje upućuju na naratorkinu poziciju medijatorke između prostora zavičaja i zemlje domaćina u kontekstu pojma ’treće geografije’. Zasnovana na naratorkinoj matriliniji i primarnom odnosu majke i kćerke, ispovijest preispituje ustaljene patrijarhalne obrasce u porodičnoj i široj emigrantskoj zajednici, dok u isto vrijeme problematizuje pojam doma i prilagođavanja životu u Americi pedesetih godina dvadesetog vijeka. Osvrćući se na neke od aspekata emigracijske boli i drugosti, rad ukratko ispituje naratorkino kretanje od uskog prostora ulazne luke zemlje domaćina do neizbježne internalizacije hibridnih međuprostora.